თბილისის ძველ კორპუსებში იატაკი ხშირად რამდენიმე ფენისგან შედგება, რომლებიც სხვადასხვა ათწლეულში დაემატა. ორიგინალურ მოჭიმვაზე შეიძლება იდოს ფიცრის იატაკი, მასზე ლინოლეუმი, ლინოლეუმზე კი უფრო გვიანდელი ლამინატი. როცა ყველაფერს ხსნი, ხშირად ჩნდება ცემენტი, რომელიც ხელის ხახუნით იფშვნება, ღრმა ბზარები და ოთახის ერთ კუთხეში შესამჩნევი დახრილობა.
სტალინკაში ხის კოჭებზე დაგებულ ფიცარს შეიძლება ჰქონდეს თავისი ხასიათი: ჭრიალი, ერთ ადგილზე ჩავარდნილი დაფა, კუთხეში გაფუებული ხე. თუ კოჭები ჯანსაღია, ზედა ფიცრის ფენა ხშირად უბრალოდ მაგრდება და მასზე ფილის ან დაფის ფენა ეწყობა, რომ ახალ საფარს ერთგვაროვანი ფუძე ჰქონდეს. დამპალი ან ობიანი კოჭი კი უკვე სხვა ზომის სამუშაოა და ადგილზე უნდა შეფასდეს.
საბჭოთა ბინებში ძველი პარკეტი ხშირად შავ, ბითუმისებრ მასტიკაზეა დაწებებული. დაფები შეიძლება ადვილად ამოვიდეს, მაგრამ ბეტონზე რჩება მუქი, წებოვანი ფენა, რომელიც ახალ წებოს და გამასწორებელ ნარევს ხელს უშლის. ასეთ შემთხვევაში ნარჩენი მექანიკურად უნდა მოშორდეს ან დაიფაროს ისეთი ფენით, რომელსაც მწარმოებელი ამ ზედაპირზე უშვებს. სწორედ ამიტომ ვერ ვიტყვით ფასს ძველი იატაკის ნახვამდე. თუ ძველი საბჭოური პარკეტის შენარჩუნება გინდა, ქალაქის სპეციფიკა ციკლოვკისთვის აღწერილია გვერდზე ციკლოვკა თბილისში.
ხრუშჩოვკაში მთავარი შეზღუდვა სიმაღლეა. ყოველი დამატებითი ფენა, იქნება ეს გამასწორებელი ნარევი, ქვესაგები თუ სქელი დაფა, კარის ქვედა კიდეს უახლოვდება. ამიტომ აქ ხშირად ვირჩევთ თხელ საფარს და მინიმალურ სისქის გასწორებას. დეტალური ტექნიკა ფუძის მომზადებისთვის აღწერილია გვერდზე ზედაპირის მომზადება.