იატაკის გახეხვა: როგორ მიდის პროცესი პირველი გავლიდან ბოლომდე

როცა ადამიანი ამბობს "პარკეტი უნდა გავაციკლოვკოთ", ჩვეულებრივ გულისხმობს მთელ ციკლს: ძველი საფარის მოცილებას, ზედაპირის გასწორებას, ღრიჭოების შევსებას და ახალ დამცავ ფენას. ამ გვერდზე ვსაუბრობთ მხოლოდ შუა ნაწილზე, თავად აბრაზიულ დამუშავებაზე. სწორედ აქ წყდება, დარჩება თუ არა ლაქის ქვეშ ნაკაწრები, ტალღები და ლაქები. ზოგადი სურათისთვის იხილე ციკლოვკის მთავარი გვერდი.

აბრაზივი ხეს ჭრის პატარა ნაკაწრებით. მსხვილი მარცვალი ღრმა და ფართო ხაზებს ტოვებს, მაგრამ სწრაფად აცილებს ძველ ლაქსა და გაცვეთილ ფენას. ყოველი შემდეგი, უფრო წვრილი მარცვალი წინა ეტაპის ხაზებს აქრობს და საკუთარ, უფრო თხელ კვალს ტოვებს. ბოლოს ზედაპირზე იმდენად წვრილი ნაკაწრი რჩება, რომ თვალი ვეღარ არჩევს, ხოლო ლაქი ან ზეთი თანაბრად წვება.

პროცესი ოდნავ განსხვავდება მასალის მიხედვით. მასიური ფიცრის იატაკს ხშირად ძველი საღებავის სქელი ფენა აქვს და პირველი ეტაპი დიდხანს გრძელდება. ამ შემთხვევის დეტალები აღწერილია გვერდზე ხის იატაკის ციკლოვკა. პარკეტის ფიცრები უფრო თხელია და ნაზ მიდგომას მოითხოვს, განსაკუთრებით თუ ის ადრეც რამდენჯერმე გახეხეს.

ცენტრალურ ნაწილს დიდი იატაკის სახეხი მანქანა ამუშავებს, კედლების გასწვრივ კი რჩება რამდენიმე სანტიმეტრიანი ზოლი, სადაც ის ფიზიკურად ვერ აღწევს. ამ ზოლს კიდის სახეხი მანქანა ამუშავებს, რომელიც მბრუნავი დისკით მუშაობს. მთავარი წესი: კიდეზე იგივე მარცვლების თანმიმდევრობა უნდა გაიაროს, რაც ცენტრმა. თუ ცენტრი სამ ეტაპად გაიხეხა, კიდე კი ერთი მსხვილით, ლაქის შემდეგ პერიმეტრი აშკარად განსხვავდება ფერითა და ტექსტურით.

კიდის მანქანა წრიულ კვალს ტოვებს, რომელიც ბოჭკოს მიმართულებას არ მიჰყვება. ამიტომ ბოლო ეტაპზე კიდეებს ხშირად ხელით ან პატარა ვიბრაციული ხელსაწყოთი ამუშავებენ, რომ წრეები გაქრეს და ზოლი ცენტრს შეერწყას. კუთხეებში, სადაც დისკიც ვერ მიდის, საჭიროა ხელის სახეხი ან საფხეკი. ეს ნელი სამუშაოა, მაგრამ სწორედ კუთხეები გამოჩნდება პირველად, როცა ოთახში შეხვალ.

პლინტუსის საკითხიც წინასწარ წყდება. თუ ის ხისაა და ძველია, ზოგჯერ მოსახსნელია, რომ კიდის მანქანა კედლამდე მივიდეს. თუ მოხსნა არ გინდა, პლინტუსი იფარება ლენტით, ხოლო კედელთან დარჩენილი ვიწრო ზოლი ხელით მუშავდება. ორივე ვარიანტი მისაღებია, უბრალოდ შედეგი და დრო განსხვავებულია.

ფიცრებს შორის ვიწრო ღრიჭოები თითქმის ყველა ძველ იატაკს აქვს. მათ შესავსებად იყენებენ იმავე იატაკის წვრილ მტვერს, რომელიც ბოლოს წინა ეტაპზე გროვდება, და სპეციალურ შემკვრელ სითხეს. ამ ნარევს შპატელით აფენენ მთელ ზედაპირზე ან პრობლემურ ზონებზე, ის ნაკერებში ჩადის, ხოლო გაშრობის შემდეგ ზედმეტი შემდეგი, წვრილი მარცვლით მოიხსნება. რადგან მტვერი იმავე ხისაა, ფერი ახლოსაა ფიცრის ტონთან.

შემავსებელი ფოლადი არ არის. ის კარგად მუშაობს წვრილ, სტაბილურ ღრიჭოებზე, მაგრამ ფართო ნაპრალში, რომელიც სეზონურად იხსნება და იხურება, ადრე თუ გვიან დაიბზარება ან ამოვარდება. ხე ზამთარში, გათბობის დროს შრება და ღრიჭოები ფართოვდება, ზაფხულში კი ტენიანობისგან პირიქით. ამიტომ ძალიან ფართო ღრიჭოებისთვის ზოგჯერ ხის თხელი ჩანართი ან ფიცრის გადაწყობა უფრო გონივრულია. შემკვრელის გაშრობის დრო მხოლოდ მწარმოებლის ინსტრუქციით განისაზღვრება.

თუ ფიცრები ძლიერ მოძრაობს ან ფუძე არასწორია, ჯერ ეს უნდა მოგვარდეს. ამ თემაზე ცალკე წერია გვერდზე იატაკის გასწორება. მოძრავ ფიცარზე გახეხვა და შევსება დროებით შედეგს იძლევა.

შემოწმების უმარტივესი ხერხია, რომ იატაკზე დადო ფანარი ან პორტატული ნათურა, სხივი ზედაპირის პარალელურად მიმართო და ოთახი ნელა შემოიარო. ასეთ სინათლეზე ჩანს ყველაფერი, რაც მაღლიდან უხილავია: წრიული კვალი, განივი ხაზები და პატარა ორმოები. ეს უნდა გაკეთდეს საფარამდე, რადგან ლაქი ყველა დეფექტს ლინზასავით ადიდებს.

შენც შეგიძლია ეს შემოწმება მიღებისას გააკეთო. ხელის გულით გადაუსვი ზედაპირს, განსაკუთრებით კიდეებსა და კართან: ის ყველგან ერთნაირად რბილი უნდა იყოს. თუ რაღაც გაკვირვებს, იკითხე ლაქის დადებამდე. მერე გასწორება ბევრად მეტ სამუშაოს ნიშნავს.